Zo maar een van de reacties na afloop van “Blaasmuziek ten Top”.
Vooral de combinatie tussen een Dweilorkest en een Egerländerkapel werd erg gewaardeerd. Niet de hele avond dezelfde muziek maar een leuk gevarieerd programma waarin beide orkesten zich ook van een andere kant lieten zien maar vooral horen.
De opening deden beide kapellen samen, eerst trokken de Köpperbloazers van achter uit de zaal binnen met het welbekende Hoch Heidecksburg. Tijdens het binnentrekken namen de muzikanten van de Bonkenbargkapel plaats op het podium. Vanaf het trio namen zij de muzikale honneurs waar en stonden de Köpperbloazers met gepaste bescheidenheid op hun beurt te wachten naast het podium. Hierop volgde meteen het eerste spannende moment van de avond. De Bonkenbarg speelt Hoch nl. in een andere toonsoort dan dat de Köpperbloazers gewent zijn. Bart S. gaf tijdens het omkleden al aan dat dit een kritiek moment op de avond zou blijken aangezien Harm S. vaak moeite heeft met dit soort aanpassingen. Niet omdat hij het niet kan, maar gewoon omdat hij nogal eigenwijs is. Gelukkig waren de vermanende woorden van Karsten K. in de richting van eerder genoemde dissident van een dusdanig krachtig niveau dat het uiteindelijk klonk als een klok.
Vervolgens gingen de muzikanten van de Bonkenbarg verder met het eerste blok. Na een aantal gevoelig en intens geblazen marschen, polka’s en walsen was het de beurt aan het eerste solistische werk van de avond. Nadat Arjen W. uit voorzorg een groot aantal pretpotten had weggeslagen en zich al doende over zijn zenuwen heen dronk, ging hij vol vuur op het podium staan. Children of Sanchez stond op het program en iedere muzikant weet dat de bugel solo die hierin staat nogal het e.e.a. van een trompettist vraagt. Arjen, namens de auteur van dit schrijven, ongelooflijk goed gedaan en klasse gespeeld!!
Na dit spectaculaire blok was het muzikale woord aan de Köpperbloazers. Voor het eerst eigenlijk moesten zij aantreden voor een publiek dat warempel naar ze luisterde. Normaal gesproken wordt er ’s nachts om 2 uur nogal luidruchtig doorheen gelald maar vanavond moesten ze officieel met de kl*ten voor het spreekwoordelijke blok. Allemaal een klipje op de toeter en gaan met die banaan. Gelukkig bleken de muzikanten de aandacht voor de verandering eens bij de muziek te hebben zodat het redelijk tot uitmuntend klonk. Hierbij aangetekend dat eigenlijk iedereen redelijk speelde en Peter G. zoals inmiddels gebruikelijk uitmuntend was. Het laatste nummer was Einsamer Hirte met Miranda Loff als solist op de dwarsfluit. Kippenvel vanuit de nek tot aan de bilspleet ! ! In een woord geweldig. In dit redactionele stukje is het ook vermeldenswaardig dat de Köpperbloazers weer eens met hun vaste bassist speelden en niet zoals vaak voorkomt, met een invaller. Marcel, fantastisch geblazen!
Hierna was er ruimte ingepland voor een kleine bezetting waarvan de auteur van dit stukje tekst niet heel erg veel heeft meegekregen aangezien er bier moest worden gedronken en nicotine bij moest worden getankt. Desalwelteplus klonk het vanuit het rookhol allemaal superstrak en kon je merken dat er flink was gerepeteerd op deze lastige muziek. Omdat er in zo’n kleine bezetting gespeeld wordt is eigenlijk iedere foute noot killing en valt meteen ontzettend op. Dat ondergetekende hier niet al te veel van mee heeft gekregen is het bewijs dat het acceptabel was.
Aan het einde van het hierop volgende blok van de Bonkenbarg was het tijd voor het hoogtepunt van de avond. Het nummer 76 Trombones zou te gehore worden gebracht met inderdaad… 76 trombonisten. Toen deze batterij muzikanten de zaal in kwam leek er geen einde aan te komen. Uiteindelijk stonden ze er alle 76 en telde de dirigent van de Bonkenbargkapel vanaf een stoel middenin de zaal af om te beginnen. WAT EEN KOLEREHERRIE ! ! ! Maar wel ontzettend gaaf, publiek enthousiast, muzikanten enthousiast, wat wil je nog meer. Nadat er om een heuse toegift werd gevraagd die vervolgens ook werd gegeven gingen de trombonisten weer verder met waar ze goed in zijn. Gewoon naar de bar met een potje bier erbij.
Toen was de beurt weer aan de Köpperbloazers, die nu in smoking, in een soort van big band opstelling gingen zitten. Uiteindelijk bleek het experiment behoorlijk geslaagd met Bob S. achter het drumstel. Beetje hippe muziek waaronder bijv. “het Walterblokje” en “So Schön ist Blasmusik”. Met name de trombonesolo in laatstgenoemde werk was van een wel haast ongekend niveau. De noten waren, ondanks de hoogte, allemaal raak en recht in de kern gespeeld. Geen kraakje, geen piepje gewoon werkelijk perfect geblazen. Niels S. heeft zijn naam als trombonevirtuoos meer dan waargemaakt en iedereen vond het een genot om naar te luisteren.
De avond eindigde met nog een blokje van de Bonkenbarg en een van de Köpperbloazers waarin met name feestmuziek werd gespeeld. Het publiek deed fantastisch mee en er was sprake van een uitgelaten sfeer waarbij menigeen nog tot in de late uurtjes door heeft gefeest. Bonkenbarg en Köpperbloazers, bedankt voor een geweldige avond die wat mij betreft zeker voor herhaling vatbaar is!!
Manuel
